In de telefoongalerij van Levi Reinds (27) uit Kampen zien we onder meer hoe hij de wondere wereld van de vogels verkent. Maar ook een stapels boeken en cd’s Inclusief de liederenbundel van Johannes de Heer, waarvan hij een punkrockversie maakte.
Levi: ‘De afgelopen zes jaar was ik fulltime vormgever, maar sinds een paar maanden sta ik ook voor de klas. Ik deed namelijk van 2015 tot 2019 de pabo, maar ik had nog niet officieel gewerkt als leerkracht. Na mijn afstuderen in 2019 ben ik meteen gaan vormgeven, want daar lag toen mijn hart.
Als ontwerper ben ik autodidact. Knap? Nou, ik moet zeggen dat de huidige software zo gebruiksvriendelijk is dat ik er zelf weinig knaps in zie. Je moet er vooral gevoel voor hebben, en daarmee word je geboren of niet. Zo ontwierp ik dit jaar de huisstijl voor het Kerkasiel Kampen, en in 2023 voor Perspectief, de jongerenorganisatie van de ChristenUnie. Nog altijd doe ik hun kwartaalblad Perspex.
Onderwijs
Maar nu sta ik dus twee dagen per week voor de klas. Misschien wordt dat in de toekomst meer of minder; dat hangt ervan af welk aspect van mijn leven aandacht nodig heeft. Ik ben mede uit zingevingsoverwegingen weer in het onderwijs gegaan. Want ik luisterde naar allemaal podcasts met verhalen over de maatschappij, maar intussen zat ik elke werkdag op kantoor en had amper contact met die maatschappij. Sinds ik lesgeef sta ik veel meer ín de wereld, en dat is fijn. Verder kan ik er mijn geloofsoverdracht in kwijt − dat is ook een nieuwe ontwikkeling.
Misschien zeggen mensen over dit album: ‘Het is oneerbiedig.’ Maar dat is precies wat kunst moet doen: vragen oproepen. Wat ís eerbied?
Over zingeving gesproken: die stapel theologie- en geschiedenisboeken heeft te maken mijn liefde voor geschiedenis, met name kerkgeschiedenis. Het inzoomen op die zingevingskant is een van de weinige manieren waarop je dicht bij de mensen van vroeger komt. Zo’n boek als Oud Gereformeerd in Kampen door H. Florijn vind ik hartstikke interessant. Als je over het ontstaan van zo’n kerkgenootschap leest, snap je beter hoe die mensen leefden en dachten. Het mooiste aan kerkgeschiedenis vind ik dat je patronen van zingeving ontdekt en die kunt meenemen naar deze tijd.
Stiekem vind ik de zwaardere gemeentes het interessantst, omdat die een bepaald fanatisme combineren met eerbied. Met dat fanatisme bedoel ik: niet wegkijken van je eigen zonde. Ik ben zelf opgegroeid in de evangelische hoek. Daar was wel fanatisme, maar een andere beleving van eerbied dan de mijne. Ik ontdekte dat die ‘zware’ gereformeerde kant hetzelfde fanatisme kent, en dat hun idee van eerbied beter bij mij past. De vraag ‘Wat verlangt God van ons? Hoe leven we het meest eerbiedig voor God?’ houdt me bezig. Zeker in onze tijd, nu de mens alles bepaalt en de eerbied heeft plaatsgemaakt voor een geloof dat vooral niet mag schuren.
Mystiek
Ik zit bij de Gereformeerde Bond. Dat mystieke, dat bevindelijke, was een eyeopener; daarin herkende ik mezelf. In evangelische kringen voelde ik me daarmee als tiener vaak verward en alleen. Maar bij de Gereformeerde Bond ontmoette ik mensen van wie ik dacht: ah, fijn dat jullie ook zo denken; ik ben dus niet gek.
Het wordt lastig als fanatisme omslaat in het beknellen van anderen. Maar ik ben zeker geen hardliner, hoor. Van elke kerkstroming kan ik genieten, zowel van linkse als rechtse stromingen. Zolang het maar gaat om de vraag: wat verlangt God van ons en hoe handelen we daarnaar?
Nog een passie van mij is punkrock. Ik heb een album gemaakt met liederen uit de bundel van Johannes de Heer, maar dan in een punkrockversie. Johannes de Heer was vooral in de vorige eeuw heel bekend. Mijn familie van moederskant zat in die hoek: het vroege evangelische christendom vanuit de hervormde kerk. Die liedbundel is dus met mijn familiegeschiedenis verbonden, en die geschiedenis herleeft zodra je die melodieën en teksten hoort. Het voelt bijzonder om liederen te zingen die mijn voorouders ook zongen.
Dit project is een mix van dingen die ik fijn vind: geloof, geschiedenis en punkrock. Ik hou wel van dualisme, ik meng graag contrasterende stijlen. Dat laat je opnieuw nadenken: waarom vinden we wat we vinden? Misschien zeggen mensen over dit album: ‘Het is oneerbiedig.’ Maar dat is precies wat kunst moet doen: vragen oproepen. Wat ís eerbied? Is eerbied gebonden aan vorm? Zijn die teksten heilig? En als teksten door mensen zijn geschreven, zijn het dan goddelijke teksten of menselijke teksten? In de provocatie zit meteen de start van een gesprek. En dat kán punkrock, doordat het qua vorm appellerend is. Hiphop vind ik ook prachtig, hoor. Maar als ik moet kiezen, wordt het punkrock. Vooral om de muziek zelf, daar zit zo gigantisch veel energie in!
Vogels
Op één foto ben ik met een verrekijker aan het vogelen. Vroeger had me dat vast een suffige hobby geleken. Maar mijn schoonvader is vogelaar en hij heeft me een keer meegenomen. Zo kwam ik erachter dat er überhaupt vogels bestonden, haha! Dat was me eigenlijk nooit zo opgevallen. En als je vogelsoorten leert kennen en denkt: hé, ik weet welke vogel dat is!, begin je je eigen omgeving te snappen.
Dat is leuk: rondfietsen zonder dat je een vreemde bent in je eigen omgeving. Je herkent dingen en kunt ze plaatsen. Je ziet een vogel en weet: ah, als die hier zit is er vast een plas-drasgebied in de buurt! Of, met wat kennis van geschiedenis: dit gebouw staat hier omdat er ooit dit of dat is gebeurd. Je kunt betekenis geven aan je omgeving, en dat geeft een soort rust. Maar ja, als ik dit vijf jaar geleden had gezegd, had ik mezelf vast een ouwe zak gevonden. En ach, over tien jaar heb ik misschien weer heel andere inzichten.’
(Dit interview verscheen eerder in het Nederlands Dagblad.)
Waardeer je dit artikel?
Dan mag je dat ook laten blijken met een financiële bijdrage. Zo help je mij om als freelancer te blijven werken!