Beeld: Sam Agten (privéfoto)
Muziek, reizen en politiek zijn een rode draad in het leven van Sam Agten (19) uit Helmond. De student politicologie draagt Artikel 1 van onze Grondwet hoog in het vaandel: ‘Als iedereen zich daaraan hield, was het integratieprobleem al grotendeels opgelost.’
‘Ik hou van gitaar spelen. Die twaalfsnarige gitaar op de foto heeft zo’n warme, rijke klank. Ik ben fan van Roy Orbison, ken je die? En van The Highwaymen: vier legendarische countryzangers die in 1985 samen een groep vormden. Muziek overstijgt alles en kan mensen verbinden. In de context van muziek wordt alles mooi.
Ik heb een brede smaak: Luciano Pavarotti, maar ook de Nederlandse Marcel Fisser Band. Dat zijn achtergrondmuzikanten die spelen met grote artiesten, bijvoorbeeld in Beste Zangers. Ze staan nooit in de spotlights, maar maken keiveel mooie muziek.
Politiek
Stiekem droomde ik er altijd van om beroepsmatig iets met muziek te doen. Maar ja, ik heb waarschijnlijk niet genoeg talent, dus ga ik de politiek maar in, haha! Ik studeer politicologie aan de Radboud Universiteit en wil ook een master doen.
Tegelijk weet ik: opleiding zegt niets over iemands inhoud. Je ziet mensen op tv met indrukwekkende titels – doctor, professor – maar dat is geen reden om ze meteen te geloven. Bij het nationaalsocialisme zaten ook academici die ’s avonds naar Schubert luisterden en de volgende dag gewoon verdergingen met hun slechte daden.’
Ik ben altijd ergens mee bezig: opiniestukken schrijven, filmpjes maken… Verveling is mijn grootste nachtmerrie. Ik heb net mijn telefoon Spaanstalig ingesteld, want Spaans is altijd een hobby geweest. Ik heb de taal nooit echt geleerd, maar dit jaar moet het lukken.
Ik interesseer me voor andere culturen. Uit elk land waar ik heenreis neem ik minstens één souvenir mee. De mooiste plek vind ik de Akropolis in Athene, met het Parthenon. Dat is niet alleen een architectonisch meesterwerk, maar ook een symbool. Er is zoveel slechts in de wereld, en toch blijken mensen al duizenden jaren ook zulke mooie dingen te kunnen maken.
Wat ik ook bijzonder vind: het Parthenon was eerst een tempel voor de godin Athene, daarna een kerk en later zelfs een moskee. Eén gebouw was dus voor meerdere religies een thuis. Dat symboliseert dat er meer is dat ons verbindt dan dat ons verdeelt.
Liberale democratie
Ik ben zelf niet gelovig, maar sta wel als nummer tien op de lijst van het CDA Helmond. Mensen vragen soms: “Hoe kun jij nou bij het CDA zitten?” Tja, iemand die zelf geen viool speelt kan toch ook naar een concert van André Rieu gaan? Ik onderschrijf de kernwaarden van het CDA. Die C staat zeker voor christen, maar ook voor cultuur, collectief en consensus. En de sfeer in onze fractie is onvoorstelbaar goed: fijne mensen met kennis van zaken, die openstaan voor elkaars mening. Daar ben ik ontzettend blij mee.
De vrijheid van religie zal ik altijd verdedigen. We onderschatten vaak wat een groot goed is het is om in vrijheid te leven. Vrijheid is immers niet tastbaar of zichtbaar; pas als je het kwijtraakt, voel je wat je mist.
Daarom ben ik zo’n voorstander van de liberale democratie. ‘Liberaal’ heeft hier niks te maken met links of rechts, hoor. Het betekent dat de meerderheid beslist, maar mét vrijheid van meningsuiting en bescherming van minderheden. Kijk maar naar artikel 1 van de Grondwet, het gelijkheidsbeginsel. Zonder minderhedenbescherming en persvrijheid kun je nog steeds een democratie zijn, maar geen liberale democratie. Dan kun je wel stemmen, maar hoe vrij is die stem dan nog?
Gemeenschap
Al ben ik een jonge gast in de lokale politiek, ik ben er niet alleen voor de jongeren. Het verenigingsleven houdt me ook bezig. Dat raakt aan sociale cohesie: ben je een groep individuen, of ben je een gemeenschap? Ik zie Nederland nu vooral als een collectief van individuen; minder als een gemeenschap met gedeelde normen, waarden en gezelligheid. Die individualisering, daar zijn we niet gelukkiger van geworden. Zeker als je terugkijkt over de afgelopen vijftig jaar zie je een verlies aan gemeenschap. Toch kun je als politicus wel randvoorwaarden scheppen voor verbondenheid. Natuurlijk moet je je niet bemoeien met privélevens, maar je kunt wel een steentje bijdragen.
Wat ik verschrikkelijk vind, is dat onvrede over politiek steeds vaker op de persoon wordt gespeeld, tot bedreigingen toe. Dat Wilders beveiliging nodig heeft, is beschamend voor Nederland.
Ik ken best wat PVV-stemmers. Vaak stemmen ze uit teleurstelling en frustratie; ze voelen zich buitengesloten. Maar als je ze veroordeelt, raken ze alleen maar verder vervreemd. Hetzelfde geldt voor migranten. Je hoort vaak dat niet-westerse migranten intolerant zouden zijn tegenover onze cultuur, maar het is een misvatting dat zij inherent beter of slechter zijn dan westerlingen. Kijk maar naar het menselijk DNA: wereldwijd komen we voor 99,99 procent overeen!
Tweebaansweg
Problemen ontstaan wanneer mensen economisch in het nauw zitten en geen onderdeel uitmaken van de samenleving. Taal, werk en onderwijs zijn cruciaal om vervreemding en criminaliteit tegen te gaan. Dat heeft minder te maken met etnische achtergrond dan met de mate waarin mensen kunnen integreren. Het is een tweebaansweg, hè? Immigranten moeten zich aanpassen aan onze wetten en cultuur, maar wij hebben ook de taak om hun een warm thuis te bieden.
Als iedereen zich hield aan artikel 1 van de Grondwet, zou dat al veel schelen. Dan zouden wederzijdse intoleranties wegvallen en heb je het integratievraagstuk al grotendeels opgelost. Veel mensen beseffen de waarde van artikel 1 niet, maar echt: het is zó belangrijk! Want als je iemands grondrechten verwaarloost, verspeel je uiteindelijk ook je eigen grondrechten.’
(Dit interview verscheen ook in het Nederlands Dagblad)
Waardeer je dit artikel?
Dan mag je dat ook laten blijken met een financiële bijdrage. Zo help je mij om als freelancer te blijven werken!